Çağrı merkezlerindeki insanları hoş görmek lazım. İşleri hiç kolay değil. Hiç ilgilenmediğim bir konu bile olsa en azından nazik bir dille "bilgilendirme için teşekkürler ama ilgilenmiyorum" derim. Karşımdaki de "Ama neden ilgilenmiyorsunuz sorabilir miyim?" der. Siz o aşamada yemi yutup birtakım bahaneler, sebepler sıralarsınız. Onlar da karşı atağa geçer. Sizi ikna etmek için bir dizi soru, süreç ve prosedürleri vardır. Bunları uygulamak onların vazifesidir. Anlamak gerek. Mesela ben bugün ısrarla arayan bir arkadaşa "Ben kredi kartı kullanmıyorum. Kişisel sebepler" dedim. "Niye kullanmadığınızı öğrenebilir miyim?" dedi. "Bu çok uzun bir hikaye, şimdi nasıl anlatsam nerden başlasam?" babında birşey söyledim. Sonuçta da "Size iyi günler iyi çalışmalar dilerim." diyerek telefonu usulca kapattım. Bir de ses tonu meselesi var. Bir insan telefonda karşısındakinin gülümsediğini veya kızgın olup olmadığını ses tonundan anlayabilir ve duruma göre mutlu olur veya strese girer. O yüzden çağrı merkezinde çalışan personel daima güleryüzle telefon açmak zorundadır. Bu ise onları paradoksal biçimde uzun vadede mutsuz yapar. O nedenle bir daha bir çağrı merkezi yetkilisine bağırıp çağırmadan ya da onları fırçalamadan önce bu insanların ne zor şartlarda çalıştığını hatırlamak gerek. Naçizane fikrim bu :)
Rutin ve düzenli bir hayatı olan Psikiyatrist Hector'un mutsuz olmak için hiçbir nedeni yoktur ya da acaba öyle mi? Bir gün danışanlarından birini dinlerken aniden sabrı taşar ve sinir krizinin eşiğine gelir. Ondan sonra "Mutluluğun Nedenini" araştırmak için Çin ve Afrika'yı kapsayan maceralarla dolu bir yolculuğa çıkar. Filmi biraz Secret Life of Walter Mitty'e benzettim genel çerçeve açısından. Güzel mesajları var. Oyuncular çok iyi. Massive Attack Voodo in My Blood videosunda oynayan Rosamund Pike'ı hatırlarsınız. Jean Reno ve Christopher Plummer filme renk katmış. Simon Pegg de şaşkın ve komik ifadeleriyle rolünün hakkını veriyor. 2 saatlik hoşça vakit geçirilebilecek bir film kısacası :)

Yorumlar
Yorum Gönder